Kategoria: Spotkania formacyjne

W trakcie spotkania formacyjnego, jednego z głównych punktów naszych Lokalnych Dni Supienia, prowadzący: Agnieszka i Mirek W. zaprezentowali dziewiątą konferencję obecnego cyklu roku formacyjnego, noszącą temat: „Dlaczego Bóg się lituje”.
Konferencja obejmowała dwa główne zagadnienia:
1. ŚW. FRANCISZEK POZNAJE BOŻĄ MIŁOŚĆ I UCZY SIĘ OD JEZUSA MIŁOSIERNEJ MIŁOŚCI DLA DRUGIEGO CZŁOWIEKA.
2. DLACZEGO BÓG SIĘ LITUJE NAD SWOIM STWORZENIEM?

Ilustracją do pierwszej części konferencji były fragmenty z pism św. Franciszka (1 Reg 23,2-3.8-9; On6; 2LW 6-15; LM 9-11). Druga została oparta na fragmencie z księgi proroka Jonasza (Jon 4, 6-11).  Podsumowaniem spotkania było dzielenie, do którego inspirację stanowiły pytania:
1. Czy jestem przekonany o Bożej miłości i Jego miłosierdziu względem mnie?
2. W jaki sposób patrzę na siebie samego? Czy potrafię spojrzeć na siebie w taki sposób, jak patrzy na mnie Bóg?
3. Czy jestem wdzięczny Bogu za osoby, które stawia na mojej drodze, za ich wsparcie i dobro?
4. Miłosierny Pan wzywa mnie do pójścia Jego śladami. Jak wygląda moje miłosierdzie względem bliźniego?

Tematem kolejnego spotkania formacyjnego była  BLISKOŚĆ Z BOGIE, KTÓRA POKAZUJE NASZE PRZYWIĄZANIA.

Spotkanie było podzielone na trzy części. W pierwszej części zastanawialiśmy się nad tekstami św. Franciszka pod kątem literaturoznawczym i językowym. W drugiej części analizowaliśmy nasze przywiązania do naszej historii, opinii o ludziach i naszej wiedzy o Bogu. W ostatnim fragmencie przyglądaliśmy się gniewowi Jonasza i sposobom w jaki on się wyraża również  w naszym życiu. Na koniec dzieliliśmy się refleksjami odnośnie pytań załączonych do konferencji.

Obecni:

• Artur i Agnieszka
• Mirek i Agnieszka
• Wojtek i Ela
• Ola i Marek
• Monika N.
• Ela J
• Robert
• Gosia
• Gosia K

Tym razem pochyliliśmy się nad tematem „Życie z Bogiem”.

W pierwszej części spotkania przyjrzeliśmy się w jaki sposób realizował życie z Bogiem św. Franciszek a w drugiej spojrzeliśmy na siebie w tym kontekście.

Całość podsumowało dzielenie doświadczeniem życia. Pomocą służyły następujące pytania:

1. Jak wygląda moje życie w łasce Bożej? Kiedy ostatni raz przystąpiłem/-am do dobrze przygotowanej, głębokiej, szczerej spowiedzi? Jak często jestem na Mszy św. i przyjmuję Komunię św.?
2. Czy łaska Boża przemienia moje codzienne postępowanie, słowa, myśli, pragnienia?
3. Jak moje życie wpływa na wspólnotę, w której jestem (rodzinną, sąsiedzką, w pracy, wspólnotę lokalną WFTau, wspólnotę Kościoła)? Czy mam w sercu i wnoszę tam pokój?
4. Jak wygląda moja codzienna modlitwa, spotkanie z Bogiem? Przyjrzyj się uważnie.
5. Czy potrafię rozmawiać z Bogiem, gdy jestem w nerwach, złości? Czy oddaję to wszystko, co przeżywam, Bogu? A może niosę ten ciężar sam? Dlaczego?

W spotkaniu udział wzięli:

• Wojtek (prowadzący),
• Ela P,
• Gosia K,
• Agnieszka G,
• Artur,
• Monika N,
• Agnieszka W,
• Mirek,
• Kasia,
• Sebastian.

Uczestnicy spotkania:

• Wojtek P.
• Agnieszka i Artur G.
• Agnieszka i Mirek W.
• Kasia i Sebastian N.
• Ola i Marek K.
• Gosia B.
• Lidka J. (zoom)
• Monika N. (zoom)
• Robert U. – prowadzący
• Ela J.

Temat spotkania: Zycie bez grzechu czyni nas prawdziwymi.

Treść formacji pokazywała nam, uzasadniała prawdziwość owej średniowiecznej maksymy. Bo Im bardziej wchodzę w grzechy i grzeszki, tym bardziej zniekształcam oblicze Boga we mnie, tym mniej znam prawdę o sobie. Usuwając grzech zaczynam na nowo poznawać prawdę o sobie i konfrontować się z nią. Życie bez grzechu czyni więc nas prawdziwymi, nie udawanymi, bez „makijażu” i nałożonej maski, bez „tapety” z pudru, przykrywającego niedoskonałości. Kiedy Bóg powołuje to chce, abyśmy żyli na wyższym jakościowo poziomie. On chce, abyśmy wierzyli, przekonali się do Boga, przylgnęli do Niego, Jemu zaufali i żyli w łasce, czyli w Jego przychylności. A to jest inny poziom życia.

Do tego jest potrzebne nawrócenie. Gdy człowiek nawraca się – „rodzi się na nowo” z wody i z Ducha (J 3,5) – otwierają się mu oczy. Nie tylko chce być człowiekiem autentycznym, szczerym, który jest uczciwy, który nie robi pewnych rzeczy (grzechów). On pragnie także, aby mieć misję od Boga i chce ją wykonać.

W nawróceniu pierwsze dwa etapy to: (1) życie w prawdzie (być prawdziwym); (2) życie w łasce.

Zastanawialiśmy się też na spotkaniu jak rozumieć to, że ktoś jest prawdziwy, czy to wystarczy tak powiedzieć o kimś…, czy człowiek prawdziwy jest bez grzechu?

Oczywiście też Jonasz pomagał nam zrozumieć ten dylemat, jego przykład postawy życiowej i wyborów uczy nas, że przyjęcie to co Bóg nam zadaje czyni nas autentycznymi czyli: prawdziwymi, wiarygodnymi i szczęśliwymi. Bo stanięcie w prawdzie i szczerości przed samym sobą otwiera nas  i zmienia dla siebie i innych.  

W części spotkania na dzielenie, dzieliliśmy się refleksjami na poniższe pytania, lub odnosząc się do usłyszanej wcześniej treści:

PYTANIA DO REFLEKSJI:

1. Jakie grzechy najczęściej pojawiają się lub powtarzają w moim życiu?

2. Przyglądnij się swemu sercu, w jakie kłamstwa o tobie i usprawiedliwianie siebie wprowadzają te grzechy. Zauważ, jak bardzo wykrzywiają one prawdę o tobie. Nazwij to, co powoduje fałszywe spojrzenie na siebie.

3. Czy rzeczywiście wierzę, jestem całkowicie przekonany, że bez grzechu jestem prawdziwy? Co to dla mnie konkretnie oznacza – być prawdziwym?

4. Czy Jezus Chrystus jest moim jedynym nauczycielem? Jakich innych „nauczycieli” słucham w mojej codzienności?

5. Bóg działa przez proste rzecz

W naszym comiesięcznym rozważaniu formacyjnym towarzyszyło nam słowo Boże z księgi proroka Jonasza 2.1-11, Jonasz siedzi w rybie trzy dni i trzy noce. W pewnym momencie rozpoczyna modlitwę, wypowiada w ciemności niezwykłe słowa zaufania. Jonasz wie- i tego chce nas nauczyć – że w tragicznych sytuacjach najlepszym rozwiązaniem jest modlitwa. Nasze spotkanie rozpoczęliśmy modlitwą dziękczynienia i uwielbienia wzorując się na św. Franciszku, który za wszystko dziękował Bogu, a świadomy własnej małości i grzeszności prosił całe niebo o wstawiennictwo. Na spotkaniu, nie zabrakło też miejsca na dzielenie, odpowiadając na pytania:

1. Jak reaguje na „ciemności” w moim życiu?

2. Czy szukam Boga na modlitwie, sam na sam z Nim, gdy jestem w otchłani ciemności?

3. Czy rzeczywiście wierzę, jestem całkowicie przekonany, że Bóg zawsze zwycięży, także w moich ciemnościach?

4. Czy używasz do modlitwy w chwilach prośby i ciemności tekstów przekazanych Ci przez Kościół (np. Psalmy i inne teksty Biblii)?

5. Czy pozwalasz sobie krzyczeć do Boga, czy tylko szepczesz?

W spotkaniu brali udział:

• Ela i Wojtek P.
• Agnieszka i Artur G.
• Agnieszka i Mirek W.
• Kasia i Sebastian N.
• Ola K.
• Gosia B.
• Monika N.
• Monika G.
• Lidka J.
• Robert U.
• Ela J.

W dniu 14.12.2025 odbyło się kolejne spotkanie formacyjne. Temat przewodni roku 2025/2026 brzmi „RADOSNA POKUTA”. Temat rozważań grudniowych: „ZAUFAĆ BOGU – TO PAN KIERUJE LOSEM”.
W kolejnych częściach spotkania rozważaliśmy tematy: 1) św. Franciszek uczy, jak zaufać Bogu, 2) pobyt Jonasza we wnętrznościach ryby – znak, że to Pan kieruje losem oraz 3) nawrócenie i pokuta –ostatni prorok. W spotkaniu towarzyszyły nam fragmenty z Biografii Św. Franciszka, które uczą, że wiara, która otwiera na świat duchowy i na osobę Boga Stworzyciela, Pana wszechświata, jest potrzebna, by znaleźć pewne oparcie w tym, co zmienne. Współczesny człowiek nosi mocne przeświadczenie, że sam jest panem swego życia i zapominamy, że człowiek jest pępkiem świata, ani nie on jest „panem” stworzenia, a nikt z ludzi nie potrafi przedłużyć własną mocą swego istnienia nawet o dzień.
Kontynuując wątek z poprzednich miesięcy, rozważaliśmy kolejny fragment Księgi Jonasza, który pokazuje, że Bóg wszystkim, co wydarza się w życiu Jonasza, steruje, precyzyjnie układa i mocno trzyma w swej dłoni. Rodzi się tu pytanie: czy widzę w swoim życiu przed czym uciekam? ile dni w ciszy potrzebuję żeby to zrozumieć i wrócić do Boga? Po raz kolejny usłyszeliśmy, że Bóg potrafi z naszych złych decyzji i wyborów, ale też z tego zła, którego doświadczamy od innych, z różnych perturbacji życiowych, wyprowadzić wielką łaskę i dobro. Na koniec poświęcenie się Jonasza przyrównane zostało do Jezusa Chrystusa, który oddał swoje życie za nasze grzechy.
Na koniec dzieliliśmy się rozważaniami nad swoim rozwojem duchowym. W dzieleniu pomogły nam pytania do refleksji:

1. Czy mam przekonanie, że Bóg kieruje moim życiem? Jakie jest moje zaufanie do Niego?
2. Jak reaguję na „ciemności” zewnętrznych wydarzeń życia i wewnętrznych kryzysów duszy?
3. Czy szukam Boga na modlitwie, sam na sam z Nim, gdy jestem w otchłani ciemności?
4. Jak często zastanawiasz się nad swoim postępowaniem? A kiedy się zastanawiasz – co dalej robisz
   ze sobą?
5. Co mnie „połknęło” w ostatnim czasie?

Obecni: ksiądz Tomasz, Artur, Agnieszka G., Ela J., Ola, Marek, Robert, Wojtek, Ela P., oraz
prowadząca: Gosia B.

Spotkanie formacyjne w dniu 9 listopada było poświęcone refleksji nad powołaniem, posłuszeństwem wobec Bożego Słowa, doświadczaniem pokus, które oddalają nas od Boga oraz dojrzewaniem w wierze w świetle kolejnych omawianych w tym roku formacyjnym fragmentów Księgi Jonasza (Jon 1,4-16), tekstów biblijnych (Rdz 39,6b-12; Jk 1,12-16; 1 P 5,5b-9a) oraz źródeł franciszkańskich (1 Cel 2,3-4; 3 T 4,12; 2 Cel 81,115; 1 Cel 27,71-72; 2 Cel 82,116-117).

Wspólnie rozważaliśmy postawę proroka Jonasza, jego zmagania z Bożym wezwaniem oraz rozeznawanie drogi, którą Bóg prowadzi człowieka, także poprzez doświadczenia trudne i niezrozumiałe. Odkrywaliśmy, że historia proroka ukazuje człowieka naznaczonego znakiem wybrania i posłania, który dojrzewa do swojej misji poprzez doświadczenia lęku, ciemności i wewnętrznego zmagania. Zauważyliśmy, że posłuszeństwo Słowu Bożemu nie rodzi się ze zrozumienia wszystkiego, lecz z zaufania, które dojrzewa w drodze. W tym kontekście znak Tau staje się dla nas nie tylko znakiem wybrania, ale również wierności – postawy człowieka, który mimo słabości i trudności nie przestaje ufać Bogu. W naszej refleksji odwołaliśmy się również do doświadczeń św. Franciszka, zwłaszcza do jego zaufania Bogu oraz wytrwałości w przezwyciężaniu pokus.

Spotkanie było dla nas okazją do zatrzymania się nad własnym powołaniem, sposobem przeżywania wiary w kontekście doświadczanych trudności i przeciwności oraz próbą odpowiedzi na pytanie jak reagować na Boże wezwanie w zwyczajnych wydarzeniach życia. Całość zakończyliśmy wspólną modlitwą:

„Panie,
który powołujesz mnie tak, jak powołałeś Jonasza, uczyń moje serce posłusznym Twojemu Słowu, nawet wtedy, gdy nie rozumiem Twoich dróg. Kiedy uciekam przed Twoim wezwaniem, zatrzymaj mnie w głębi morza moich doświadczeń życiowych, aby w ciszy i ciemności dojrzewała we mnie wiara. Daj mi serce, które potrafi biadać, lecz nie traci ufności, które potrafi wzdychać ku Tobie, nawet gdy Twoja łaska przekracza moje pojęcie sprawiedliwości. Naznacz mnie, Panie, każdego dnia na nowo swoim znakiem – znakiem Twojego wybrania i Twojej miłości. Niech stanie się on dla mnie przypomnieniem, że należę do Ciebie, a każde posłanie, które mi dajesz, jest drogą do wypełniania Twojej obietnicy. Niech moje słowa i czyny głoszą Twoje miłosierdzie, nawet wtedy, gdy serce jeszcze tego miłosierdzia się uczy. A gdy zabraknie mi sił, pozwól mi trwać – w ciszy, w wierności, w pokoju. Bo wiem, że Twoje Słowo jest wierne, a Twoja obietnica nie zawiedzie.

Amen.”

Uczestnicy spotkania:

• Gosia B.
• Monika G.
• Lidka J.
• Robert U.
• Ela i Wojtek P.
• Ola i Marek K.
• Agnieszka i Artur G.
• Agnieszka i Mirek W.
• Kasia i Sebastian N. (prowadzący)

Pomocą w refleksji do tematu .”CIERPIENIE I UWIELBIENIE: KRZYŻ I ZMARTWYCHWSTANIE.

KRZYŻ PROWADZI DO RADOŚCI: «Najdrożsi, bądźcie mężni i cieszcie się w Panu» (1 Cel XI,27)”  było 5 fragmentów z życiorysu św. Franciszka.

Następnie zatrzymaliśmy na przesłanej konferencji i Homili papieża Franciszka z okazji Wigilii Paschalnej z 8 kwietnia 2023r. dzieląc się swoimi przemyśleniami. 

Na spotkaniu byli obecni: Agnieszka i Mirek, Wojtek, Sebastian i Kasia, Robert, Gosia B., Ela J., Monika G., Gosia K., Lidka, Ola i Marek.

Spotkaliśmy się w Niedzielę Palmową by rozważać kolejny temat tegorocznej formacji: „Ciemność i nadzieja.” Punktem wyjścia było Chrystusowe wołanie na krzyżu: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mk 15,34).

Spotkanie wskazywało na zaufanie Bogu jako sposób na przetrwanie ciemności życia,

W spotkaniu udział wzięli:

• ks. Jakub,
• Robert,
• Gosia B,
• Agnieszka i Mirek,
• Agnieszka i Artur,
• Lidka,
• Ola i Marek,
• Wojtek (prowadzący).

Zdalnie, ze względów zdrowotnych, łączyły się z nami:

• Gosia K,
• Ela J,
• Renata.